Eeuwige schoonheid

Voices

Marie-Berthe is 102 en kijkt stralend in de camera van fotografe Arianne Clément. Clément bracht vrouwen voor haar lens op een leeftijd dat ze vaker vergeten dan gefotografeerd worden. Marie-Berthe bewijst dus dat eeuwige schoonheid bestaat. En als we het onderzoek in ons dossier ‘Iedereen onsterfelijk’ mogen geloven, is dat van dat ‘eeuwig’ zelfs zo zot nog niet. Wetenschappers hebben namelijk de code van ons verouderingsproces gekraakt. Zelfs in die zin dat veroudering op celniveau niet alleen gestopt, maar ook teruggedraaid kan worden. Met andere woorden: binnenkort sterven we niet meer aan ouderdom. Dokter Le Compte had dus tóch gelijk.

Natuurlijk zijn er positieve kanten te bedenken aan het vooruitzicht van de eeuwigheid: we zouden allicht een tikje zuiniger omspringen met de planeet als we er zélf nog op moeten leven in 2289. En we zouden iets hebben wat nu de heilige graal van onze soort is: tijd. Nu worden die luttele 80-tal jaren die we gemiddeld op aarde doorbrengen voortdurend door de tijd gemeten, want elke seconde brengt ons letterlijk dichter bij het onafwendbare einde. Als kind word je al gekneed, geduwd en gestuurd in de richting van een veel latere toekomst: als een peuter per toeval een vierkant blokje in een vierkant gat duwt, wordt hij later zeker ingenieur. Praat al op één jaar: sowieso een advocaat in spe. Kloddert graag met verf: kunstenaar. Kijkt langer dan twee nanoseconden naar een insect? Yes: dokter. Of dierenarts, als het tegenzit.

Wat als tijd ons niet langer beperkte maar net vooruitduwde? We én advocaat én ingenieur én kunstenaar konden zijn? En tussen elke nieuwe studie en carrière nemen we een sabbatjaar om de wereld te ontdekken, boeken te lezen en gewoon het gras af te rijden op een dinsdagnamiddag.

Maar terwijl ik het hier neerschrijf, vind ik het al saai worden (en vermoeiend: drie carrières, really?). Is onsterfelijkheid eigenlijk wel iets wat we moeten en vooral willen nastreven? Als journalist ken ik heel goed het belang van de deadline, het zet een gezonde spanning, een extra drive op het hele proces en zorgt dat je af en toe boven jezelf uitstijgt. En volgens mij is dat met het leven niet anders, maakt net onze sterfelijkheid ons menselijk. Nu zijn het alleen bepaalde kwallen die oneindig leven en misschien is daar een goede reden voor.

Benjamin Franklin zei: ‘Op deze wereld is niets zeker, behalve de dood en de belastingen.’
Misschien zou het toch jammer zijn mochten we alleen met dat laatste overblijven?