Dan toch? Wetenschappers geloven dat ze DNA van dino hebben gevonden

Onderzoekers zeggen dat ze bewijs hebben gevonden van bewaarde kraakbeencellen, chromosomen en DNA in een 75 miljoen jaar oud fossiel dat ooit toebehoorde aan een babydinosaurus.

Wetenschappers hebben lang gedacht dat DNA niet langer dan een miljoen jaar zou kunnen overleven, maar de nieuwe ontdekking daagt dat idee uit en zou de mogelijkheid kunnen ontsluiten om in de toekomst meer dinosaurus-DNA te vinden.

Hypacrosaurus

‘Deze nieuwe opwindende resultaten dragen bij aan het groeiende bewijs dat cellen en sommige van hun biomoleculen diep in de tijd kunnen blijven bestaan’, zegt Dr. Alida Bailleul, een paleontoloog aan de Chinese Academie van Wetenschappen en hoofdauteur van de bevindingen. ‘Ze suggereren dat DNA tientallen miljoenen jaren kan bewaren’ volgens Bailleul.

Bailleul en haar team vonden de monsters in de versteende schedel van een baby-hypacrosaurus, een soort dinosaurus met eendenbek die leefde in wat nu Montana is. Hypacrosaurus was een plantenetende dino die tijdens het Laat-Krijt leefde in het gebied van het huidige Noord-Amerika. Het was een vrij forse kerel met een lichaamslengte van acht meter en een gewicht van 3,4 ton. Zijn habitat was een vrij dicht beboste kustvlakte met een nat klimaat en koele winters.

Een Hypacrosaurus-schedel . Foto: Tim Evanson

‘De schedelbeenderen van babydinosaurussen worden niet samengesmolten wanneer ze uitkomen’, zegt ze in een persbericht van de North Carolina State University, die ook deelnam aan de studie. Net als het hoofd van een menselijke baby, is de schedel van de baby-dino samengesteld uit platen die bij het ouder worden zouden zijn samengesmolten. De platen van de dinosaurus zijn echter kraakbeen, geen bot.

Bailleul onderzocht die platen en vond microscopisch kleine structuren die op cellen in de gaten leken. Ze schakelde een team van experts in om chemische tests uit te voeren op die structuren en … bingo. Dino DNA. Of op zijn minst ‘bewijs van DNA’.

‘Hoewel botcellen eerder zijn geïsoleerd uit bot van dinosauriërs, is dit de eerste keer dat kraakbeenproducerende cellen zijn geïsoleerd uit een fossiel’, zegt Bailleul.

De bevindingen werden gepubliceerd in het peer-reviewed tijdschrift National Science Review.

Mary Schweitzer, een moleculair bioloog die hielp bij het testen, zei dat ze aarzelt om positief te verklaren dat er DNA in het fossiel zit, omdat het idee controversieel blijft onder wetenschappers. ‘Ik ben niet eens bereid om het DNA te noemen omdat ik voorzichtig ben en ik wil de resultaten niet overdrijven’, vertelde ze aan National Geographic. ‘Er zit iets in deze cellen dat chemisch consistent is met en reageert als DNA.’

‘We hopen dat deze studie wetenschappers zal aanmoedigen die aan oud DNA werken om de huidige grenzen te verleggen en nieuwe methodologie te gebruiken om alle onbekende moleculaire geheimen die oude weefsels hebben te onthullen’, zegt Bailleul.

Problemen

Het is nog steeds onduidelijk of wetenschappers het vermeende DNA-monster daadwerkelijk kunnen sequencen. Jurassic Park ten spijt: genetisch materiaal wordt niet verondersteld om zo’n lange tijd mee te gaan – bij lange niet. DNA begint te degraderen bij de dood. We weten uit een onderzoek uit 2012 naar botten van moa’s (grote loopvogels die leefden in Nieuw-Zeeland van meer dan 2 miljoen jaar geleden tot de 16e eeuw toen maori’s ze uitroeiden) dat het genetische materiaal van een organisme zo snel verslechtert dat het zichzelf elke 521 jaar halveert.

Dat betekent dat paleontologen alleen maar kunnen hopen herkenbare DNA-sequenties te herstellen van wezens die de afgelopen 6,8 miljoen jaar hebben geleefd en zijn gestorven. De dino’s leefden tussen 250 en 66 miljoen jaar geleden, en ze zouden daar dus nooit voor in aanmerking kunnen komen. We kunnen ook geen dinosaurus-DNA verkrijgen van muggen in amber, in tegenstelling tot wat je in de films ziet. Dat betekent dat wetenschappers nog ver verwijderd zijn van de kinderfantasie van veel mensen om een echte dinosaurus, à la Jurassic Park, te klonen.